WH: "Przyjaźń czy kochanie?"

Witam Was.
Chciałabym bardzo przeprosić, że tak długo nic nie wrzucałam. Strasznie się gryzłam z tym rozdziałem, pisałam go dobre kilka dni. Dziękuję za ponad 3350 wyświetleń, jesteście wielcy!
Komentarze bardzo mnie motywują do czegokolwiek, a więc za nie również dziękuję, a do Was kieruję pytanie: Na jaki temat chcielibyście kolejne Two Worlds? Podejmę wyzwanie!
Do dzisiejszej notki przepiękny utwór. Myślę, że go znacie :)
Zapraszam do czytania i komentowania.
Wasza Alex :)
P.S. Przepraszam za zaległości na Waszych blogach, staram się nadrobić!

***

***

Niektórych rzeczy, mimo posiadania ich na wyciągnięcie ręki, nie jesteśmy w stanie zdobyć. Pragnienie czy chęć dysponowania nimi nie zawsze są w mocy zneutralizować uczucie lęku przed sięgnięciem po nie. Tak samo bywa niejednokrotnie z uczuciami – żyjemy na przekór samemu sobie, twierdząc, że tak będzie lepiej, ale żadna maska – nawet ta najpiękniejsza – nie jest w stanie oszukać naszego własnego serca.

***

OCZAMI MICHAELA…

- Halo? – odezwał się słaby głos.

- Rosie? – usłyszałem ciche pociągnięcie nosem. – Coś się stało? Płakałaś?

- Och, Michael, to Ty… Wszystko w porządku. Brałam prysznic. Miałeś zadzwonić wieczorem. – odpowiedziała niepewnie.

- Przepraszam. Nie mogłem wytrzymać. – odparłem skruszony. Uśmiechnęła się. Choć nie mogłem jej zobaczyć, byłem w stanie to wyczuć.

- Nic się nie stało. Co u Ciebie? – zapytała już nieco odważniej.

- Udało mi się uwolnić na chwilę od dzieciaków. Po półgodzinnym witaniu się ze mną, Paris poszła pomóc Margaret w kuchni, a Grace zagoniła mojego syna do sprzątania pokoju. Wyobrażasz sobie, moja własna pracownica zarzuciła mi, że to ja nauczyłem go tak bałaganić? To nie bałagan, tylko artystyczny nieład! – prychnąłem, udając oburzenie, na co moja rozmówczyni parsknęła śmiechem. – A tak poważnie, marzę o zwolnieniu tej kobiety… Niestety nie mogę tego zrobić. Ilekroć próbowałem, Ci mali zdrajcy za nią tęsknili. Muszę się poświęcić. Mam nadzieję, że uda mi się znaleźć kogoś, kogo polubią równie mocno jak ją, bo nie wytrzymam z nią dłużej nerwowo…

- To ta opiekunka, o której tyle mówiłeś?

- Grace Rwaramba we własnej osobie. – mruknąłem. -  Jestem skłonny wypisać jej czek na kilka milionów i mieć spokój. Szkoda, to nie jest takie proste.

- Nie rozumiem jak ona może Cię tak traktować. Ale… kilka milionów?! – wykrzyczała do słuchawki.

- Przecież nie mogę oddalić jej bez grosza. Miałbym wyrzuty sumienia do końca życia.

- Jesteś za miękki, Mickey. – zachichotałem, słysząc jak mnie nazwała. – Tak, to jest zemsta za zangielszczenie mojego imienia.

- Takie zdrobnienie jak najbardziej mi odpowiada. Jak mam się do Ciebie zwracać Roso Cristino Mario Calfucci? – zapytałem z nutką ironii.

- Rosa. – westchnąłem z rozczarowaniem. – Dobrze, niech Ci będzie ta Rosie. – zaśmiała się.

- Widzisz? Zawsze wychodzi na moje. okay, zazwyczaj! Mogę zadać Ci jedno, bardzo ważne pytanie?

- Tak?

- Wolisz, abym obudził Cię jutro kubłem zimnej wody, czy łaskotkami? – odpowiedział mi cichy chichot. – No więc? Będziemy po Was o ósmej. Szykuj się.

- Oszalałeś, Jackson. Preferuję swój własny budzik. – uśmiechnąłem się do siebie. – To ja w takim razie pójdę zbierać siły, nim pewien wariat się tu zjawi i bestialsko rozdzieli mnie z moim życiowym partnerem, łóżkiem.

- Słuszna decyzja. To leć. Widzimy się jutro. – sprawiłem, by to ostatnie brzmiało jak groźba, na co oboje się roześmialiśmy.

- Do zobaczenia. Już się boję…

***

OCZAMI ROSY…

- Bee?

- Tak, mamusiu? – spojrzałam na nią wymownie. - Muszę już kończyć?

- Naszykowałam Ci kąpiel. Biegnij do łazienki i wskakuj do wanny. Posprzątam tutaj i do Ciebie przyjdę. – powiedziałam, dając jej buziaka w czoło.

Rozejrzałam się po pokoju. Wszędzie były porozrzucane kredki, podłogę pokrywał dywan utworzony z rysunków mojej córeczki. Zbierając je, dostrzegłam jeden, który szczególnie przykuł moją uwagę. Oprócz nas dwóch, znajdował się na nim także długowłosy mężczyzna, nieco wyższy ode mnie. Widząc podpis, uśmiechnęłam się do siebie. „Kocham moją mamusię, ale chciałabym mieć też takiego tatusia.”. Miałam nadzieję, że Michael zastąpi mojej Biance ojca, o którym zawsze marzyła. Widziałam, jak bardzo ją pokochał od pierwszej chwili. Modliłam się, aby pomógł mi zapewnić jej to, czego ja nigdy nie mogłam dać. Był cudownym ojcem. Oddanym i kochającym. Robił wszystko, by jego dzieci jak najmniej odczuwały brak mamy, której na pewno bardzo potrzebowały, choć wiedział, tak jak i ja, że jednej osobie nie uda się równocześnie spełnić dwóch różnych ról.

Gdy skończyłam porządkowanie kartek i pozostałych drobiazgów, wyjęłam z komody duży, różowy ręcznik i popędziłam do łazienki.

- Myjesz się, czy bawisz? – rzuciłam, śmiejąc się do córeczki, która była zajęta rozdmuchiwaniem piany. Widząc mnie, bez zastanowienia zagarnęła jej trochę na rączkę i gwałtownie w nią chuchnęła, sprawiając, że część z niej wylądowała na mnie. – Ej. A kto to będzie sprzątał? – wskazałam na zachlapaną podłogę, na co ona wyszczerzyła swoje białe ząbki. – No już, szoruj się, bo Cię załaskoczę! – pogroziłam jej, drażniąc palcami skórę na jej ramieniu. Odpowiedział mi głośny śmiech.

Po wyjściu z wanny, pomogłam wytrzeć trzęsącej się małej zmorze, a ta owinięta ręcznikiem pobiegła do swojego pokoiku ubrać piżamę, robiąc mokre ślady stóp wzdłuż całego przedpokoju. Zdążyłam jedynie posprzątać w łazience i przygotować nam kolację, nim zrobił się wieczór. Gdy skończyłyśmy jeść, pozbierałam talerze i niedbale wrzuciłam je do zlewozmywaka, a następnie zagoniłam córeczkę (i siebie) do wieczornego mycia zębów. Po zaledwie kilku minutach, byłyśmy już gotowe do spania.

- Mamo? – zaczęła niepewnie Bianca, kiedy podeszłam do jej łóżka.

- Słucham, kochanie. – powiedziałam, odgarniając jej włosy z czoła i poprawiając kołdrę.

- Czy teraz weźmiesz z Michaelem ślub i będzie moim tatusiem? – zapytała. Nie wiedziałam co jej odpowiedzieć. Znaliśmy się bardzo krótko, ale mimo wszystko coś mnie do niego ciągnęło. Był idealnym mężczyzną. Spełnieniem moich marzeń. A choć był tak blisko, wciąż jego świat zdawał mi się być odległy mojemu. Bałam się tego, co zaczynało się rodzić w moim sercu. Z jednej strony pragnęłam tego uczucia, pragnęłam by był, a z drugiej miałam w sobie jakąś blokadę, mur, którego nie mogłam od tak zburzyć.

- Widzisz skarbie… U dorosłych to nie jest takie proste. Ale przyjaźnimy się z Michaelem i jestem pewna, że bardzo Cię lubi i zawsze będziesz mogła na nim polegać. – odpowiedziałam po chwili namysłu.

- Ja też go lubię. – uśmiechnęła się i oplotła drobnymi rączkami moją szyję. – Kocham Cię mamusiu.

- Ja też Cię kocham córeczko. – powiedziałam ze łzami w oczach, całując ją w czoło. – Najbardziej na świecie. A teraz czas spać, bo jutro rano jedziemy do Neverlandu!

- Nie mogę się doczekać! – pisnęła uradowana.

- Ja też. Słodkich snów, słoneczko. – szepnęłam, otulając ją szczelnie kołdrą. Wychodząc zgasiłam światło i przymknęłam nieco drzwi.

Chwilę później położyłam się w swoim łóżku i nastawiłam budzik. Westchnęłam ciężko, przymknęłam oczy i nim zasnęłam zdążyłam zadać sobie pytanie: „Serce, dokąd Ty mnie prowadzisz?”.