You've Got A Friend In Me: Niedokończone sprawy

***

                Chociaż coś przestaje istnieć, to tak naprawdę nigdy nie umiera do końca – pozostaje we wspomnieniach i w sercach, stając się nieśmiertelnym. Nie jesteśmy w stanie wymazać z pamięci tego, co było. Jak to mówią – co się stało, już się nie odstanie. Lecz niektóre z tych wspomnień zyskują drugie życie, swoje kolejne pięć minut, po to, by zakończyć pewien dział w życiu i na dobre rozpocząć kolejny.

                Często odnoszę wrażenie, że to, co się stało było kontynuacją owego rozdziału. Jej. Ich. Naszego. Dziecko bowiem jest skarbem, który łączy trwale i na zawsze. I to właśnie ono nie pozwoliło zakończyć trwale tamtego rozdziału – tamtej nieszczęśliwej miłości, która nie dostała tej szansy, by przetrwać i zakwitnąć. Poniekąd.

---

                Spojrzałam na mężczyznę. Trwał w zamyśleniu z głową wspartą na ramieniu, a nieobecny wzrok skierowany miał w stronę okna. Na jego skroniach lśniło kilka siwych włosów, z bliska na twarzy mężczyzny można było dostrzec dość głębokie zmarszczki, choć normalnie wyglądał on na wiele młodszego, niż faktycznie był.

- Benjamin? – szepnęłam. – Wszystko w porządku?

- Ta – tak… Przepraszam. – mruknął, jak gdyby właśnie obudził się ze snu. – Zastanawiałem się tylko, w jakie słowa powinienem ubrać to, co chciałem ci opowiedzieć. I jak to wytłumaczyć. – odparł spokojnie, wzdychając ciężko.

- Nie musisz przecież mówić wszystkiego, jeśli nie masz ochoty. – odpowiedziałam ze spokojem, przeczuwając, że nie jest to błahostka, którą wstydził się przede mną wyjawić.

- Tutaj nie chodzi o to, czego ja chcę, Mad. – powiedział ściszonym głosem. – Tylko o to, co już dawno powinno było zostać powiedziane, a nigdy nie zostało. Michael nie zdążył tego zrobić, więc muszę zrobić to za niego. – pochylił głowę, splatając nerwowo dłonie. – Pozwolisz, że przeskoczymy nieco w czasie?

- Oczywiście, zamieniam się w słuch. – uśmiechnęłam się delikatnie, lecz twarz mężczyzny wciąż pozostawała poważna.

- A zatem przejdźmy do rzeczy…

***

                Tak naprawdę ona nigdy nie była w stu procentach moja. Ból i wspomnienia nie pozwalały jej wkroczyć w pełni w nową rzeczywistość. Nie przeczę temu, że mnie kochała, bo to była prawda. Po prostu przez sentyment i stale nawracające w pamięci obrazy nie była w stanie odciąć się od tamtego rozdziału. Choć wydawać by się mogło, że został dawno zakończony, tak naprawdę owy wątek ciągnął się jeszcze przez długi czas, nie dając żyć w spokoju żadnemu z nas.

                Paris i Prince zdążyli już trochę podrosnąć, a w międzyczasie nasz syn Nathan osiągnął już wiek szkolny i zaczął uczęszczać do szkoły podstawowej. Wszystko układało się po naszej myśli. Aż do czasu, w którym całe nasze dotychczasowe życie zostało wywrócone do góry nogami.

- Jak oni szybko rosną… - westchnął pewnego razu Michael. – Tak sobie myślę, że fajnie byłoby znowu do tego wrócić.

- Do czego? – spytałem zdezorientowany.

- No wiesz, te małe stópki, rączki… Po prostu zostać ojcem trzeci raz. – mruknął rozmarzony.

- Proszę cię… Nie wystarczy ci dwójka? Jak dla mnie jeden krasnal… – wskazałem palcem na chłopca ćwiczącego grę na pianinie. – Jest zupełnie wystarczający. Poza tym, chyba wieloryb już trochę nie w formie na rodzenie dzieci. – zaśmiałem się.

- Nie mów tak o niej, przecież to dzięki niej mam teraz te dwa skarby… - powiedział.

- Co nie zmienia faktu, że objętościowo jest jakieś trzy razy większa od ciebie. Zresztą, co z niej za matka… - rzuciłem oburzony. – Kiedy ona ostatnio widziała którekolwiek z nich?

- Mają mnie, nie potrzebują matki. – odparł.

- Michael… - szepnąłem. – Nigdy nie zastąpisz im matki, doskonale o tym wiesz. Diana czuwa nad nimi, jak tylko może. – dodałem.

- Masz rację… - powiedział smutno. – Dziękuję wam.

---

                Sprawa nieco ucichła, na jakieś kilka miesięcy. Wprawdzie mój przyjaciel nieraz wspominał o swoich ojcowskich marzeniach, ale przewaga milczenia w tym temacie była zapowiedzią burzy. Jak miało się później okazać – wcale niemałej.

- Co ty tak łazisz jak opętana, coś cię w tyłek ugryzło? – zażartowałem, lecz odpowiedziało mi jedynie mordercze spojrzenie żony. – Powiesz mi do jasnej cholery, o co ci chodzi? – warknąłem. – Cały czas jakaś naburmuszona jesteś, nic ci się nie chce, na nic nie masz ochoty, narzekasz od rana do wieczora.

- Nie mogę mieć złego dnia? – mruknęła.

- Masz zły dzień od tygodnia, albo dwóch! – krzyknąłem. – Mam dość tego jak mnie traktujesz, mam żonę, a czuję się jakbym jej nie miał.

- To nie moja wina, że czułości ci się zachciało. Mam teraz większe problemy niż twoje widzimisię. – rzuciła nerwowo, siadając na łóżku.

- Tak? – zapytałem ironicznie. – To może wtajemniczysz ukochanego męża w te swoje problemy? – fuknąłem. Gdy podniosła głowę, w jej oczach zalśniły łzy. Czułem się źle naskakując na nią, jednocześnie wiedząc, że tylko w ten sposób byłem w stanie cokolwiek z niej wydusić. Patrzyła na mnie tak, jak gdyby chciała mnie przeprosić, jakby zrobiła coś karygodnego – tak, jak spogląda na rodzica dziecko, kiedy wie, że coś spsociło. – Powiesz mi o co chodzi? – mruknąłem łagodniej.

- Ja go wtedy tak bardzo zawiodłam. On pragnął być ojcem, a ja go zawiodłam. – słuchałem uważnie, nie wiedząc do czego zmierza. – Teraz powinnam naprawić to, co zepsułam, wynagrodzić mu to…

- O czym ty mówisz? – spytałem, nie mogąc przetworzyć do końca jej słów. – Komu?

- Muszę mu dać to dziecko, o którym marzy. Muszę to zrobić i zakończyć to, czego nigdy nie zakończyłam. – szepnęła, po jej policzkach spływały łzy, a ja stałem jak zaklęty. Nie mogłem wyobrazić sobie tego, o czym mówiła – moja żona miała zamiar urodzić dziecko mojemu przyjacielowi. To samo w sobie brzmiało absurdalnie, lecz ona mówiła zupełnie poważnie. – I zrobię to, niezależnie od twojego zdania. Czuję się zobowiązana… Przepraszam. – rzuciła i wyszła, zamykając się w łazience, podczas gdy do mnie wciąż nie dochodziły jej słowa.

---

                Kochałem ją. Ponad wszystko i mimo wszystko, najbardziej na świecie i chyba jeszcze trochę mocniej. Równie mocno kochałem mojego przyjaciela – człowieka, który sprezentował mi nowe życie i człowieka, który oddał w moje ręce kobietę, którą kochał. Kobietę, z którą po prostu nie było pisane mu być. Ktoś mądry kiedyś powiedział, że miłość jest wtedy, gdy dobro ukochanej osoby przekładasz nad swoje. I choć to bardzo trudne, nieraz trzeba wybrać. Ja wybrałem i nigdy, ale to przenigdy nie pożałuję swojego wyboru.

- Na pewno nie masz nic przeciwko temu? – spytał po raz setny Michael. – Nie chciałbym, żeby coś między wami się zepsuło.

- Podjąłem już decyzję. – uśmiechnąłem się do niego. Zasługiwał na szczęście i jeśli moja żona chciała mu je dać, nie mogłem tego nie zaakceptować. Wiedziałem doskonale, że nie byłem tym jedynym ważnym. Innym może się to wydawać dziwne, ale Michael funkcjonował w jej sercu jako niedokończone wspomnienie. Na wpół żywe i trwające, na wpół martwe.

---

                Choć zgodziłem się na to, co chciała zrobić moja żona, czułem się nie tylko odtrącony, ale i niepotrzebny i zagubiony. Oddalaliśmy się od siebie, coraz częściej zastanawiałem się czyjej czułości i opieki tak naprawdę było jej trzeba – mojej, czy Michaela. Z jednej strony rozumiałem ją, lecz z drugiej nie mogłem poradzić sobie z tą sytuacją, w której nagle się znalazłem.

                Gdy na świat przyszedł Blanket, wszystko miało zacząć się układać. Ale wcale nie zaczęło. Było jeszcze gorzej, niż do tej pory – ciągłe kłótnie, krzyk, płacz, wrzask.

- Michael, zrozum… - krzyczała przez łzy. – Ja zrobiłam to dla ciebie i nie chcę, żeby mówił do mnie „mamo”! Wiesz doskonale, że kocham go tak samo jak starszą dwójkę, ale nie mogę! Jesteś dobrym ojcem… - szlochała. – Po prostu wychowaj go tak, jak ich. Tak będzie dla niego lepiej. Może kiedyś się przydam, ale na razie… Nie mogę, przepraszam.

                Stosunki między nimi były napięte jeszcze przez dłuższy czas, a Diana nie umiała traktować chłopca tak samo, jak Prince’a i Paris. Dla niej jako matki było to skrajnie niemożliwe. Walczyła sama ze sobą, choć za każdym razem przegrywała. Do czasu, aż któregoś dnia usłyszałem zza ściany następujące słowa:

- Powiedzmy mu.

***

- Czyli… - zaczęła zdezorientowana dziewczyna. – Blanket wie, że Diana jest jego matką?

- Tak. – uśmiechnąłem się lekko. – Pewnie stwierdzisz, że jesteśmy tu wszyscy zwyczajnie nienormalni, ale dla mnie jego dzieci są jak moje własne. I zawsze będą.

                Nie dziwiło mnie w żaden sposób to, że nie rozumiała. Wiele osób nigdy nie zrozumie, tak już jest skonstruowany świat. Ale byłem pewny, że postąpiłem słusznie, a Diana – naprawdę mnie kochała i wciąż kocha… Na zawsze.

***

Dobry wieczór!

Po pierwsze, przepraszam za... tygodniowe spóźnienie! Znów, wiem, znów.

Poprawię się, dziękuję za życzenia urodzinowe i w ogóle!

No to tego... Notka nietypowa, co? Ja to mam pomysły, tego chyba jeszcze nikt nie wymyślił.

Ostrzegam, ta historia jeszcze nie jest do końca wyjaśniona...

Zapraszam do komentowania, a ja obiecuję ponadrabiać u Was! (Znów nie sprawdzałam rozdziału, nie chce mi się... XD)

DLG pojawi się niedługo! 

Coś czuję, że w komentarzach będzie szum XD

Miłego wieczorku! <3

Alex :3