You've Got A Friend In Me: Inny punkt widzenia

(Nie wiem dlaczego ta piosenka, ale jest piękna, więc niech będzie)

***

                Nasz największy sekret, skarb ukrywany przez wiele lat przed tym okropnym światem został właśnie odkopany, choć nikt nawet nie musiał rozszyfrowywać mapy. Zupełnie tak, jak gdyby podano go rąk pierwszemu, lepszemu przechodniowi. Poczułam ukłucie w sercu, chłodny dreszcz przebiegł mnie po plecach, a oddech przyspieszył. W mojej głowie gromadziły się przeróżne myśli, od wieków nieporuszane wątki, a ja sama miałam wrażenie, jak gdybym stała obok siebie i przyglądała się tej roztrzęsionej kobiecie, którą właśnie byłam.

                Gdy klamka poruszyła się, automatycznie odskoczyłam na bok. Z reguły nie byłam osobą, którą często paraliżował stres, ale tego razu tak właśnie było. Niestety – musiałam dokończyć to, co zaczęto bez mojej woli. Mój mąż powiedział zbyt wiele, aby zostało zapomniane, lecz i za mało, by pozwolić innym zrozumieć.

- To do zobaczenia jutro. – usłyszałam głos dziewczyny.

- Ojej, wychodzisz już? – zagadnęłam nerwowo. – Myślałam, że napijemy się kawy i pogadamy sobie – no wiesz, tak o babskich sprawach, bo ile można tak w facetami gadać. Ba, gadać do nich, przecież i tak nie mają nic do powiedzenia. – zaśmiałam się sztucznie.

- Bardzo śmieszne. – wtrącił się Benjamin. – A poza tym, od kiedy jesteś plotkarą?

- Każda kobieta nieraz tego potrzebuje. – rzuciła wesoło blondynka. – Akurat dziś mi się nie spieszy, więc z chęcią chwilę zostanę.

- To super. – powiedziałam z udawanym entuzjazmem. – A ty wołaj naszą ukochaną młodzież na obiad, wszystko macie przygotowane na stole w jadalni. – zwróciłam się do męża, na co kiwnął głową i odmaszerował, nawołując dzieciaki już z drugiego końca korytarza. – Mad, idź proszę na taras, a ja za chwilę przyjdę.

***

                Choć kobieta pozornie sprawiała wrażenie nad wyraz miłej, wyczuwałam, że coś było na rzeczy. Zachowywała się inaczej niż zwykle, dało się od niej wyczuć swego rodzaju niepokój, ale mogłam jedynie domyślać się o co jej chodziło. Nie minęła kilka chwil, gdy weszła na taras z tacą, niosąc wraz z nią wszem i wobec cudowną woń świeżo mielonej kawy.

- Dobrze, czy ma to związek z moją rozmową z Benjaminem? – zapytałam wprost.

- Jak ty mnie świetnie rozumiesz… – westchnęła. – Myślałam, że nie będzie wspominał o moich sprawach z Michaelem, ale jednak się pomyliłam. – uśmiechnęła się smutno.

- Owszem, powiedział mi, że jesteś matką Blanketa i że – tutaj wzięłam głębszy oddech. – wolą Michaela było powiedzenie o tym światu. – kobieta spojrzała na mnie zdziwionymi oczami. – Coś nie tak?

- Wola Michaela? Czyli ten skubaniec nawet mnie nie zapytał o zgodę? – warknęła, kręcąc głową. – Jackson, ty kretynie, nie dość, że tak szybko zawinąłeś się z tego świata, że zostawiłem nas tutaj samych, to jeszcze żarty sobie ze mnie stroisz? – zapytała, kierując wzrok ku niebu.

- Co masz na myśli? – rzuciłam zdezorientowana.

- To miało nigdy nie wyjść poza mury tego miejsca. Miało pozostać tajemnicą dla ludzi. Nie chciałam, aby nasz syn był w centrum zainteresowania całego świata – w końcu dziecko urodzone byłemu narzeczonemu przez żonę jego najlepszego przyjaciela byłoby tematem na pierwsze strony kolorowych magazynów! – krzyknęła, a jej oczy zaszkliły się. – Nie mogłabym patrzeć na to, że tabloidy niszczą mojemu dziecku życie. Dostatecznie zgnoili Michaela, aby pokazać na ile ich stać. – powiedziała smutno.

- Ale dlaczego urodziłaś mu to dziecko? – spytałam. – Czy wciąż go kochałaś?

- Czy kochałam? Czy tęskniłam? To nieco dłuższa opowieść…

***

                Kiedy straciłam moje maleństwo, czułam, jak gdyby ktoś wyrwał mi kawałek serca. On także bardzo to przeżył. Początkowo starał się być silnym, ale ja nie mogłam spojrzeć mu w oczy. Miałam poczucie winy, zawiodłam. Z czasem i on się poddał, bowiem był to mężczyzna o ogromnym, lecz i bardzo kruchym sercu. Szukałam pocieszenia w ramionach kogoś, z kim uprzednio nie łączyło mnie nic a nic. Początkowo niewinnie, lecz stopniowo coraz bardziej pragnęłam bliskości mojego pocieszyciela – a gdy pragnęłam już nieco za bardzo, postanowiłam zakończyć to, co wciąż ciągnęłam.

                Przyjął to bez oporów, lecz pierścionek nakazał mi zatrzymać. Choć byłam pewna, że gdy dowie się całej prawdy, wybuchnie między nami wojna, nic takiego się nie wydarzyło. Tamtego dnia dowiedziałam się, co oznacza przyjaźń. Ta dwójka stała się dla mnie jej definicją, na zawsze i do końca świata.

                Mijały lata, a nasze szczeniackie zauroczenie przerodziło się w miłość, a z niej zrodził się nasz syn. Poślubiłam Benjamina dwa lata po jego narodzinach, oraz rok po pierwszym ślubie Michaela. Ten jednak nie miał szczęścia – ich małżeństwo rozpadło się zdecydowanie zbyt szybko. Daleko im było do „na zawsze” i „aż do śmierci”, a mnie wciąż nękały wyrzuty sumienia.

                Potem ożenił się z inną. Urodziła mu dwójkę dzieci. I wtedy zaczął się koszmar. Wątpliwości. Kryzys. Byłam przekonana, że to ja miałam być tą, która powinna mu je dać. Że go zawiodłam, a on musiał szukać takiej, która temu podoła. Siedziałam godzinami w łazience, wylewając litry łez na wspomnienie utraconego dziecka. Wiedziałam, że nigdy o nim nie zapomniał, ale ta świadomość zabijała mnie od środka. Czułam się niepełnosprawna w roli kobiety. Kobiety, która powinna być matką, a nią nie była.

                Była bowiem dla innego, tamtego nie zawiodła, choć zaczęła się od niego odsuwać. Miała w głowie tylko fikcyjny obraz szczęśliwej rodziny, który nie miał szans zaistnieć. Nikt go nie namalował, choć szkic przygotowany był starannie.

                W ciele tej kobiety zostałam uwięziona ja, przykuta łańcuchami do jakiejś nędznej kreatury, która miotała się pomiędzy rzeczywistością, a światem wymyślonym, zastanawiającej się każdego dnia „Co byłoby gdyby…?”, pogubionej we własnych uczuciach, z jakimś swoistym rozdwojeniem jaźni, pozornie normalna, lecz wewnętrznie opętana przez demony, nazywane potocznie sumieniem i niezakończoną historią…

                Przeszłość mieszała się z teraźniejszością, przeplatając się wzajemnie. Niszczyła to, co trwało, niszczyła to, co już było zniszczone. Rujnowała świat od fundamentów, pozwalając powoli upadać murom miłosnego imperium – rodziny.

***

- Całe życie byłam suką. Raniłam i jednego, i drugiego. – z moich oczu ciekły łzy, mówiłam cicho, szlochając. – Kiedy chciałam dać coś pierwszemu, zabijałam tym drugiego. Ale to nie pozwalało żyć mnie samej. Rozpadałam się w środku, moje serce krwawiło, musiałam.

- Ale… - zaczęła oszołomiona dziewczyna.

- Ale to Benjamina kochałam. – przerwałam jej. – I nigdy, przenigdy go nie zdradziłam. Byłam po prostu zmuszona, aby zakończyć stare sprawy. Michael był, jest i będzie elementem mojego życia, nie można wymazać z pamięci kogoś, z kim tak wiele cię łączyło. – powiedziałam. – Lecz kiedy odszedł, stał się tylko sentymentem. Na zawsze jednak będzie dla mnie przyjacielem. – westchnęłam. – A jeśli czegoś jeszcze nie rozumiesz, weź to. – podałam dziewczynie kopertę. – Tymczasem, napijmy się wreszcie tej kawy, bo stygnie.

***

                Przez całą drogę powrotną analizowałam słowa Diany, rzucone tak chaotycznie, lecz zarazem bardzo konkretnie i sensownie. Wszystko zaczynało mi się układać w spójną całość – poroniła, straciła kontakt z narzeczonym, szukała ciepła kogoś innego, zaszła w ciążę po raz kolejny, urodziła zdrowego syna, który to właśnie odstawiał mnie do domu, a potem dręczyły ją chore i niewytłumaczalne wyrzuty sumienia związane z tym, komu tego syna urodziła. Historia zaczynała nabierać sensu.

- O czym tak myśli pani dziennikarka? – usłyszałam nagle głos mężczyzny.

- A o tym, o czym dyskutowała wcześniej z pańską rodzicielką. – odpowiedziałam.

- Ślicznie wyglądasz, kiedy tak się zamyślisz. – rzucił z uśmiechem Nathan.

- Dzię… Ej, ty się gap na drogę, a nie na mnie! Chciałabym jeszcze trochę pożyć. – krzyknęłam, udając przerażenie.

- Mam podzielną uwagę. – zaśmiał się.

- I tak lepiej będzie, jeśli skupisz się na prowadzeniu auta, a nie na… Możesz mi powiedzieć co robisz? – zapytałam zdezorientowana.

- Zjeżdżam na pobocze, żebym mógł cię spokojnie podrywać, nie musząc wysłuchiwać twojego lamentu, że narażam nasze życie, robiąc to. – poruszył zabawnie brwiami.

- Podrywać? – mruknęłam, pozwalając mu się do siebie zbliżyć.

- No tak. A nie wolno? – szepnął uwodzicielsko, przysuwając się do mnie.

- A wolno… - odparłam, łącząc nasze wargi w delikatnym pocałunku. Nie mogłam zaprzeczyć temu, że oddziaływał na mnie jak jakiś cholerny magnes. Rozpływałam się w jego dotyku, tonie głosu i bliskości, ale nie chcąc pozwolić mu na zbyt wiele, postanowiłam wbrew sobie przerwać tę błogą chwilę. – Chyba miałeś odwieźć mnie do domu, prawda?

- No tak. Przepraszam. – mruknął skruszony.

- Ależ nie masz za co…

---

                Wpadając do mieszkania, wyjęłam z kieszeni kopertę i wskoczyłam na sofę, aby móc w spokoju do niej zajrzeć. W środku znajdowała się kartka, którą natychmiast pochwyciłam. a na niej słowa. Słowa, których nigdy nie zapomnę.

Tam gdzie mrok łączy się z jasnością

A ciemność ze świtem

Dwa ciała złączone

Na zawsze będą lite

Jedność stanowiły

Już sentymenty czas zagłuszyć

Grzechy stare spłacić

Choćby zabić cały świat

By sumienie zgasić

Złe wspomnień głosy

Głęboko ranią

Krwią krwawią bordową

Plamy nigdy nie znikają

Ukrywać wciąż je trzeba

Wiedzą tylko nieba

Ile bólu zadały

Czekam

Wkrótce też zemrzemy

***

Dobry wieczór!

Moi drodzy - dziś YGAFIM z perspektywy dwóch kobiet. Przepraszam za długość notki, ale taka była moja wizja i nie mogłam napisać ani słowa więcej. Stwierdziłam dziś, że jest tutaj bardzo mało Michaela - chcecie, abym pisała to dalej? Całość jest bardzo zagmatwana i tajemnicza, taka po mojemu, ale nie wiem, czy Wam odpowiada. Czekam na opinię.

Osobiście lubię tę historię, choć ciężko się ją pisze, mocno oddaje moje myśli. Ten chaos, a dziś wiersz - pewnie dla Was niezrozumiałe do końca. Domyślam się, że nie jest lekko czytać coś takiego, a moje pomysły cały czas Was zaskakują. Także od Was zależy, czy chcecie, czy nie.

Ja z notki jestem zadowolona. Nawet bardzo. Kolejne dwie notki jakie się pojawią, to DLG. Benek niech zostanie z Wami na parę dni dłużej :)

Pozdrawiam serdecznie kochani!

Alex :)