WH: Epilog

(Randomowy utwór, który wpadł mi w ucho)

              
***

                Choć bycie kochanym daje szczęście, a miłość do drugiego człowieka sprawia, że czujemy się potrzebni, tylko ryzyko straty ukochanej osoby czyni nas silnymi i gotowymi do walki. Czas jest za to najlepszym nauczycielem – uczy nas zrozumieć i zaakceptować los.

***

OCZAMI ROSY…

               

                Czasem w naszym życiu pojawia się ktoś, kto przychodzi zupełnie niespodziewanie i od razu staje się jego częścią niezależnie od nas. Taką właśnie osobą był dla mnie Michael. Przyjacielem, bratem, miłością mojego życia oraz ojcem naszych dzieci. Choć miłość nieraz rodzi się bardzo szybko, nie czyni jej to mniej prawdziwą.

                Był pogodny, jesienny poranek. Ciepło jego dłoni przepływało przez całe moje ciało, delikatny uśmiech dodawał mu uroku. Szedł obok mnie zamyślony, nieobecny. Przemierzaliśmy wąską alejkę w ciszy, rozkoszując się spokojem. Nawet Bee nic nie mówiła, po prostu rozglądała się wokoło.

- Denerwujesz się? – zapytałam z troską, patrząc, jak impulsywnie poprawia kapelusz.

- Nigdy nie byłem w kościele… - mruknął. – A jak zrobię coś głupiego?

- Po pierwsze mężczyzno – zaśmiałam się, porywając jego nakrycie głowy – musisz mi to oddać. – spojrzał na mnie jak na wariatkę. – Tylko kobiety mają takie przywileje, prawda córciu?

- Tak! Tato, jak wejdziesz musisz umoczyć rękę w wodzie święconej i się przeżegnać. A, jeszcze uklęknąć przed ołtarzem. – pisnęła Bianca. – No a potem…

- No a potem siadamy w ławce – nie chcąc stresować mojego chłopaka, przerwałam wykład pięciolatce. – i modlimy się.

- Prawie jak w szkole – zachichotał. – A później?

- A później rób to co ja. – rzuciłam.

- Do twarzy ci z tym kapeluszem. – powiedział, przygryzając wargę. – Córeczko, przyznasz mi rację?

- Tak! Mam najpiękniejszą mamusię na świecie! – uśmiechnęłam się mimowolnie. Zostać ojcem jest łatwo, trudniej jest nim być. Jednego jestem pewna - Michael podołał temu wyzwaniu.

***

OCZAMI MICHAELA…

                Wiatr targał jej czerwone włosy, burząc starannie ułożone loki. Szła powoli, z klasą. Biały kostium podkreślał jej wdzięki, na ramiona miała narzucony prosty żakiet tego samego koloru. Nie mogłem uwierzyć, że idę obok kobiety, którą kocham. Mojej Rosie, dla której mógłbym zrobić wszystko. Tej Rosy Cristiny Marie Calfucci, która napawała mnie szczęściem i wypełniła mój świat.

- No… Wchodzimy na bardzo niebezpieczny teren. Oddaj mi kapelusz, Ariel. – zaśmiałem się. – W ogóle, chyba nie mówiłem Ci jeszcze, że wyglądasz jak Mała Syrenka?

- Szkoda tylko, że nie umiem tak dobrze pływać. – prychnęła. – A tak całkiem poważnie, to moja ulubiona bajka. Moja gwiazda nigdy nie chce jej oglądać.

- Bo ja wolę Króla Lwa! – wykrzyknęła. – Ariel wcale nie żyła z księciem długo i szczęśliwie. Zamieniła się w morską pianę!

- Kochanie, czasem warto pokolorować nieco życie… Wtedy staje się piękniejsze. – powiedziałem, czochrając Biancę po włosach.

- Chociaż nieraz opłaca się poświęcić własne życie za kogoś, kogo się kocha. – szepnęła Rosa, jakby do samej siebie. – To nazywa się oddanie. – na jej ustach zagościł uśmiech.

                Mimo pięknej pogody, ulice zdawały się być puste. W duchu dziękowałem Bogu, że nikt jeszcze się na mnie nie rzucił. Od dawna marzyłem o wyjściu z rancza bez przebrania, jak normalny człowiek. Nie jako Król Popu, nie jako gwiazda. Po prostu, jako ja – Michael Jackson. Za to kochałem Rosę. Dla niej nie liczyły się pieniądze, moja sława. Była inna, przy niej nie musiałem nikogo udawać.

- Rosie, coś się dzieje? – spytałem, gdy puściła moją rękę i zatrzymała się. – Rosa?

- Przepraszam… - rzuciła, biegnąc w stronę dziewczyny wchodzącej na ulicę. – STÓJ! – krzyknęła. Widziałem, jak zasłania ją przed nadjeżdżającym pojazdem. Słyszałem klakson, krzyk, do moich uszu dotarł przerażający skowyt hamującego samochodu i odgłos uderzenia. Nie mogłem się poruszyć, nieobecny stałem w miejscu, kurczowo trzymając dłoń Bianci. Świat na chwilę się zatrzymał, wszystko pociemniało wokoło.

- Rosie… - szepnąłem. – Nie rób mi tego.

***

Szczęścia ulotne chwile

Choć zdają się trwać wiecznie

Umykają z podmuchem wiatru

Czy przeżyjesz tę próbę?

Nie pozwól nadziei skonać

Nim Bóg nie wypowie

Ostatecznego słowa

Gdy swoją nadzieję

Przy życiu zachowasz

Twoje szczęście powróci

Powróci i ONA

***

Witajcie kochani!

No cóż... Ostatnia notka z WH. Tego się nie spodziewaliście, co?

Nie gadam dzisiaj. Jutro się nagadam.

Czekam na komentarze, dziękuję za ciepłe słowa i opinie :)

No to do jutra! :D