WH: Wszystkie wcielenia miłości...

***

I choćbym zbłądził

Choćbym nie znał drogi

Prowadź mnie

Świeć mi jasno jak latarnia

Usuwaj gałęzie spod moich stóp

Pomóż mi podnieść się z upadku

Bądź moim stróżem

I pamiętaj:

Nigdy nie puszczaj mojej dłoni.

***

OCZAMI MICHAELA…

- Michael… Dlaczego? – przerwała ciszę Rosa. Spojrzałem na nią pytająco. – Dlaczego właśnie ja? Jest tyle kobiet, z którymi mógłbyś być, a wybrałeś…

- Wybrałem tę, na którą czekałem całe życie. Tę, przy której chcę budzić się rano i zasypiać wieczorem. Tę, z którą pragnę dzielić każdą chwilę, aż do końca swoich dni. A ona wybrała mnie. – ująłem jej dłoń i ucałowałem, a ona zarumieniła się lekko.

- I przestała uciekać… - westchnęła, wtulając się we mnie. – A co jeśli oni nas zniszczą?

- Ufasz mi? – spytałem, patrząc jej w oczy.

- Ufam.

- Nie pozwolę Ci odejść. Nie puszczę Twojej ręki, jeśli nie będziesz chciała, bym to zrobił. – jej oczy zaszkliły się i spuściła głowę. – Coś nie tak?

- Wiesz… Zawsze chciałam, żeby Bianca wychowywała się w pełnej rodzinie. A teraz… Teraz to pragnienie ma szanse się spełnić.

- Już się spełniło. – uśmiechnęła się przez łzy. - I moje chyba też.

- Czy Prince i Paris mnie zaakceptują? - szepnęła. - Czy kiedykolwiek będą potrafili spojrzeć na mnie... jak na matkę?

- Przecież Ty jesteś naszą mamą! - usłyszałem krzyk moich dzieci biegnących w stronę Rosy. W jej oczach zalśniły łzy, mruknęła każdemu z nich coś do ucha i wyściskała, próbując ukryć wzruszenie. 

- To znaczy, że... - wydukała Bee, idąc niepewnie w moim kierunku. - Teraz będziesz moim tatusiem? Kocham Cię Michael! - wyćwierkała mi do ucha, zawieszając mi drobne rączki na szyi. - Tata! Tatuś! - zobaczyłem, jak Rosa ukradkiem wymyka się z pokoju. Ucałowałem w czoło wtuloną we mnie dziewczynkę .

- Tak, kochanie. Pamiętaj, zawsze możesz na mnie liczyć. I na swoje rodzeństwo również. - uśmiechnąłem się do dzieci porozumiewawczo.

- Ojej, ja zawsze chciałam mieć siostrę! - pisnęła Paris.

- Ja też. Przynajmniej dwie baby zajmą się sobą i będę miał spokój. - skwitował mój syn.

- Poczekaj Prince... Jeszcze parę lat i zobaczysz, jeszcze niejedna z tych bab zawróci Ci w głowie. - zaśmiałem się, na co zrobił oburzoną minę. – A przy okazji, ładnie to tak podsłuchiwać dorosłych? – spytałem wesoło w odpowiedzi otrzymując jedynie cichy chichot brzdąców.

***

OCZAMI ROSY... 

Nie potrafiłam zapanować nad emocjami. Łzy spływały jedna za drugą po moich zapadniętych policzkach. Siedziałam na skórzanej sofie patrząc w jeden punkt na przeciwległej ścianie.

- Tu jesteś. - usłyszałam melodyjny głos Michaela. - Nie płacz. - przyciągnął mnie do siebie i ucałował w skroń. - Makijaż spływa ci już po szyi. - spojrzałam mu tylko w oczy i wtuliłam się w jego pierś. Zapach delikatnych perfum Mike’a zawsze mnie uspokajał.

- Dziękuję ci... - zaczęłam.

- Nie ma za... - uciszyłam go gestem ręki.

- Dziękuję ci, że mogę cię kochać. Dziękuję ci, że mogę czuć się bezpiecznie. - mówiłam, składając drobne pocałunki na jego policzkach. - Dziękuję ci, że... mogę dla Ciebie tracić głowę coraz bardziej z każdą kolejną chwilą. - szepnęłam, całując delikatnie jego usta. - I za to, że mogę cię mieć oraz, że mogę robić to... - dokończyłam, przywierając do jego warg na dobre.

- Kocham Cię, Rosie... - mruknął mi do ucha. - Na zawsze.

***

OCZAMI MICHAELA…

- Rosie? – mruknąłem niepewnie przerywając ciszę. – A co będzie potem?

- To znaczy? – zapytała zdezorientowana.

- Po śmierci… Co będzie, jeżeli się nie spotkamy? Ty jesteś katoliczką, ja wychowywałem się w wierze Świadków Jehowy. Wyznajemy inne poglądy, zasady.

- Michael… Bóg kocha każdego bez wyjątku. Dla niego nie liczą się wiek, bogactwo, sława ani wygląd. Najważniejsze są Twoje czyny i to, co czujesz tutaj. – przyłożyła dłoń do mojej klatki piersiowej. – W sercu. Nieważne w jaki sposób go wyznajesz, istotne jak bardzo jesteś mu oddany. On jest Panem nas wszystkich, choć każdy z nas postrzega go inaczej. Postrzeganie jest ludzkie. To, co boskie nas jednoczy. – powiedziała, patrząc mi w oczy.

- A co jeśli… Jeśli ja nie należę do żadnej z tych grup? Może ja po prostu nie zasługuję na jego miłość? – dziewczyna spojrzała na mnie z troską i ujęła moją dłoń.

- Każdy bez wyjątku zasługuje na Boże miłosierdzie. Nieraz otrzymujemy je w małych dawkach, nieraz w większych… A całe zło, które nad nami ciąży to próba, na którą nas wystawia, by sprawdzić, czy nasza wiara jest prawdziwa. Potrzebujemy jedynie przewodnika, który wskaże nam drogę.

- Twoim jest Kościół? – spytałem, chcąc upewnić się, że dobrze zrozumiałem jej słowa. Przytaknęła. – Wiesz… Podczas ostatniej wizyty w szpitalu widziałem chłopca, któremu przetaczano krew. Czy on nie będzie zbawiony?

- Mike… To, czy będzie zbawiony zależy tylko i wyłącznie od tego jak przeżyje swoje życie. Obca tkanka w organizmie nie ma tu nic do rzeczy, rozumiesz?

- Ale… - próbowałem coś powiedzieć, lecz natychmiast mi przerwała.

- Czy pozwoliłbyś umrzeć niewinnemu dziecku? Czym zawinił, że miałby nie osiągnąć życia wiecznego? – zapytała. Czułem, jak łzy napływają mi do oczu.

- Nie, oczywiście, że nie. – mruknąłem. – Dzieci nie powinny cierpieć. Nikt nie powinien.

- Nawet największy ból i cierpienie potrafią przynieść spokój i radość… - powiedziała, przytulając mnie do siebie. – Ja to wiem. W końcu zyskałam ciebie.

- Mogę pójść jutro z wami do kościoła? – zapytałem niepewnie.

- Tak… Tak, oczywiście. – wydukała.

- Dziękuję Rosie… - wyszeptałem jej do ucha. – Dziękuję, że cię mam. Dziękuję, że mam was.

***

OCZAMI ROSY…

Spojrzałam na rodzinną fotografię. Byliśmy na niej wszyscy – mama w objęciach taty i ja trzymająca na rękach małą Bee. Szczęśliwi, mimo wszystkich złych chwil, które przeżyliśmy. Moja rodzicielka właśnie tego życzyła mi w życiu – szczęścia.

- Widzisz, mamo? Twoje marzenie się spełniło. – rzuciłam do kobiety na zdjęciu. – Kiedyś się spotkamy. Obiecuję.

Odwróciłam się na pięcie i powędrowałam do pokoju mojej córeczki. Na dworze było już ciemno, temperatura nie przekraczała kilku stopni Celsjusza. Słysząc jednak cienki głosik Bianci, zatrzymałam się przed uchylonymi drzwiami.

- Panie Boże, dziękuję ci za tatusia, za mamusię oraz za brata i siostrę. Ja zawsze chciałam mieć tatusia, wiesz? Mam ciebie, ale ty masz dużo dzieci. A ja chciałam mieć takiego swojego, jak każdy. Ale nie przejmuj się, ciebie też bardzo kocham. Fajnie jest mieć rodzeństwo. Teraz mam się z kim bawić. A, jeszcze proszę cię, żeby moja mamusia zawsze była taka uśmiechnięta. I żeby już zawsze się kochali. I żeby Prince nam nie dokuczał. Kocham Cię Panie Boże i dziękuję. Kocham cię bardzo, bardzo mocno. Amen. – powiedziała, wykonując znak krzyża, a ja nie mogłam ukryć wzruszenia. Po cichu weszłam do pokoju i okryłam ją kołdrą, a kciukiem nakreśliłam na jej czole krzyżyk.

- Bardzo Cię kocham córeczko. – powiedziałam, dając jej buziaka „na dobranoc”.

- Ja Ciebie też, mamusiu. – szepnęła. – Bardziej. – zachichotała, ocierając rączką łzy z moich policzków.

***

Witam Was!

Jak obiecałam, tak zrobiłam!

Oto ostatni rozdział WH. Jutro epilog! Mam wrażenie, że przez te trzy miesiące napisałam zaledwie parę rozdzialików, a tu proszę... Ponad dwadzieścia notek! Nie wierzę, że faktycznie tyle tu wytrwałam. Jesteście cudowną mobilizacją i chciałabym podziękować wszystkim czytelnikom! Aczkolwiek, to jeszcze nie pora... Takie rzeczy w sobotę.

Mam nadzieję, że notka się Wam spodoba, bez względu na to, czy lub jak jesteście wierzący. Jak mówi sam tytuł - chciałam przedstawić różne postaci miłości. Ile ich wyłapaliście? Naprawdę włożyłam w nią serce, wypłynęła ze mnie, choć nie do końca jestem to cała ja. Ale o tym więcej także w sobotę.

Zapraszam do komentowania i serdecznie dziękuję za taką niebywałą (przynajmniej dla mnie)  liczbę wyświetleń :)

Pozdrawiam Was serdecznie!

Alex :)