You've Got A Friend In Me: Koniec opowieści

***

                Wraz z nastaniem kolejnego dnia znów wstało słońce, przyroda jakby nagle ożyła. Wszystko, co znajdowało się wokół nas mieniło się kolorami. Rozćwierkane ptaki krążyły gdzieś nad nami tak, że mogłoby wydawać się, iż całe niebo śpiewa razem z nimi. Jedynie my, pogrążeni w ciszy podziwialiśmy sztukę napisaną i wystawianą przez samą naturę. A ciszę tę trudno było przerwać – tak naprawdę żadne z nas nie wiedziało od czego zacząć rozmowę, o co pytać i co odpowiadać.

                Pamiętałem czasy, gdy nie przejmowałem się zupełnie niczym. Gdyby ktoś jednego z tamtych dni powiedziałby, że kiedyś będę miał rodzinę, zaśmiałbym mu się w twarz – przecież mamy tylko jedno życie, prawda? Po co je marnować, skoro można świetnie się bawić, bez żadnych zobowiązań? A jeśli ktokolwiek próbowałby mi wmówić, że byłbym gotów oddać swoje życie, by uratować czyjeś, zaśmiałbym się jeszcze głośniej. Niewiarygodne, jak bardzo potrafią wpłynąć na nas ludzie. Ale jeszcze bardziej niewiarygodne jest to, jak mogą wpłynąć na nas ci, których kochamy.

- Zauważyłem, że bardzo dobrze dogadujesz się z Nathanem. – wypaliłem nagle.

- Tak… - mruknęła dziewczyna, a na jej twarz natychmiast wstąpił rumieniec. – Jest bardzo miły.

- Mógłby wreszcie postarać się o względy u takiej fajnej dziewczyny. – zaśmiałem się, puszczając jej oczko. – Niedługo to on przejmie w tej rodzinie obowiązki ojca, więc powinien uczyć się postępować z kobietami.

- Ojca? – zapytała zdezorientowana.

- Wiesz, niedługo pewnie mnie zabraknie, a… - zacząłem.

- Chyba nie wybierasz się jeszcze na tamten świat? – krzyknęła z niepokojem w głosie, zupełnie, jakby miała obok siebie kogoś bliskiego.

- Po prostu mam przeczucie, że… Muszę ustąpić komuś miejsca. – odparłem. – Komuś, kto grzecznie rośnie sobie pod sercem mojej żony.

- To dlatego piła kawę zbożową… - wymamrotała pod nosem. – Gratuluję, Ben. – szepnęła. – To co, opowiesz mi coś jeszcze?

- Opowiem ci wszystko, o co tylko zapytasz.

---

Rok później…

                Usiadłem przy biurku. Wziąłem kartkę i pióro. Odetchnąłem głęboko, choć piekący ból w klatce piersiowej wcale mi tego nie ułatwiał. Zacząłem pisać – nieco niestarannie, ale wciąż czytelnie:

                Opowieści nie zawsze są piękne jak z obrazka. Mają one obrazować życie takim, jakim ono jest – mniej lub bardziej barwne – wliczając w to zarówno wszystkie piękne momenty, jak i te smutne i przykre, o których niemalże każdy człowiek chciałby zapomnieć. Ale takie właśnie jest życie – ciągle daje nam coś i odbiera, raz kij, raz marchewka – choć u niektórych dość często występuje znaczna przewaga kija.

                Stworzyłem coś na kształt przekroju nie tylko życia Michaela, ale także swojego. Dzień w dzień myślami przeżywałem na nowo to wszystko, co już raz się zdarzyło. Od momentu utraty rodziców przez niezbyt przyjemne doświadczenia z sierocińca, w końcu docierając aż do poznania swojego jedynego i najlepszego przyjaciela. Osoby, która wyrwała mnie z piekła, zapewniła dach nad głową, utrzymała, wychowała jeszcze raz i zdobyła moją wierność i zaufanie.

                Nie wiedziałem, że przyjaźń może być tak silna, ale faktycznie była silniejsza, niż wszystkie relacje, jakich do tamtej pory doświadczyłem. Dala mi podstawę do życia, nauczyła kochać bezgranicznie i bezwarunkowo. Nauczyła mnie dbać o wszystko, co kocham i walczyć o to do utraty tchu. Nakazała być obok, gdy komuś brakuje podpory, wpoiła, że najskuteczniejszym lekarstwem na wszelkie spory jest rozmowa. Przyjaźń jest wielka. Ale jeszcze większy jest ten, który był mi przyjacielem.

                Nic w świecie nie ma takiej wartości, jak wspomnienia. Wspomnienia pozwalają utrzymać przy życiu nawet tych, którzy odeszli, a to, co kryjemy w sercu nie może zostać nam zabrane. Jest nasze na zawsze.

                Ale nieraz nadchodzi taki czas, w którym trzeba pożegnać się z tym, co doczesne. To, co jest ludzkie, nie jest boskie, a co, co jest boskie, nigdy ludzkie nie będzie. A koniec to jedynie pojęcie względne. Dla niektórych jest to śmierć, dla innych rozstanie, a dla jeszcze innych to jedynie swego rodzaju czasowe rozdzielenie. Wszystko co się zaczyna, zaczyna się jako ludzkie, a tak naprawdę jest jedynie kontynuacją rozpoczętego dzieła tworzenia. A ja głęboko wierzę w to, że ostateczne zakończenie jest czymś ponad ludzi, czymś boskim. Ziemski koniec nie jest definitywny. To tylko chwilowa rozłąka. Prawdziwej przyjaźni nikt i nic nie jest w stanie zabić. Ona trwa wiecznie. Wystarczy jedynie wierzyć i czekać. Tylko jedna istota jest w stanie wszystko zakończyć, tak samo, jak pobudziła martwą nicość do życia.

                Cieszę się, że z dumą mogłem zawsze powiedzieć: „Kocham. Jestem ojcem. Mężem. Przyjacielem. Już zawsze nim będę.”. Dziękuję i przepraszam. Za wszystko.

Benjamin

                List położyłem na biurku i po raz ostatni sięgnąłem po album ze zdjęciami. Przez ten rok udało mi się zrobić wiele. Czułem, że wypełniłem swoją misję, że osiągnąłem cel. Spojrzałem na rodzinne zdjęcie – byliśmy tam wszyscy razem. Wszyscy, poza Michaelem. Nagle ból stał się nie do wytrzymania.

- Do zobaczenia, przyjacielu.

***

Dobry wieczór?

Zanim zdecydujecie się mnie zabić, zapraszam na krótkie tłumaczenie.

No więc, już od jakiegoś czasu chciałam zakończyć to opowiadanie w taki sposób - nagle, niespodziewanie i niezrozumiale. Tak, jak kończy się życie. Po prostu.

Dlaczego tak szybko? Bo całość mnie przerosła i nie chciałam przepisać wydarzeń z książki Franka.

Dlaczego tak krótko? Taka moja wizja.

Czy to ostatni rozdział? Nie, jeszcze będzie epilog.

Osobiście uważam to opowiadanie za moją porażkę. Niby pokazałam to, co chciałam, ale jednak nie do końca. Skończyłam trochę za szybko.

Czekam na hejty.

Pozdrawiam serdecznie.

Alex