Don't Let Go Of My Hand: Rodzic na zawsze

***

            Matka - jedno proste słowo o wielu znaczeniach. Matka, to organizm opiekujący się wymagającymi opieki. Matka to serce otwarte na świat i potrzeby innych. Matka to osoba nosząca w sobie pewną nadzwyczajną miłość, której któregoś razu pozwoli zakiełkować. Ojciec natomiast pełni pieczę nad rodziną, a zależność między nimi jest następująca - matka wskazuje cel zagrażający swojemu dziecku, a ojciec tępi go niczym szkodnika. Ale to jednak matka trzyma dłoń na rozpalonym czole dziecka. To mama ucałuje każde zranienie i magicznym plasterkiem sprawi, że już nie będzie bolało. Tylko matka posiada te wszystkie tajemne moce, których nikt inny nie jest w stanie się nauczyć.
            Roztrzęsiona siedziałam na korytarzu szpitalnego oddziału, oczekując na jakiekolwiek wieści od lekarza. Niestety, nie obyło się bez kolejnej wizyty w tym okropnym miejscu, gdzie każdą sekundę martwej ciszy rozrywa przeszywający odgłos kardiomonitora. Spojrzałam na chodzącego w tę i z powrotem mężczyznę - kroczył nerwowym krokiem, wyraźnie się niecierpliwiąc. Wtem z gabinetu wyszedł doktor.
- Zapraszam. - mruknął w naszym kierunku. Niemalże jednocześnie wbiegliśmy to pomieszczenia. - Proszę usiąść. - odrzekł spokojnie mężczyzna.

- Dziękuję, postoję. - rzuciłam oschle. - Proszę tylko przekazać mi wyniki badań mojego dziecka. - dodałam, unikając spojrzenia Michaela, który wydał się oburzony nieużyciem przeze mnie słowa "naszego" zamiast "mojego".
- Tak jak podejrzewałem, ostre zapalenie krtani. Dobrze, że zareagowaliście państwo tak szybko, bo to wyjątkowo groźba choroba. - odpowiedział beznamiętnym głosem. - Sytuacja jest stabilna, ale zostawimy małą na obserwacji przez kilka dni. - mruknął.
- To konieczne? - zapytałam z nadzieją, wiedząc, jak źle Bianca znosi szpitale.
- Obawiam się, że tak. - odparł.
- Kochanie... - szepnął Michael, widząc, że zaczynam trząść się z nerwów. - Oni znają się na tym lepiej od nas.
- Oni zawsze znają się lepiej do cholery, ale ludziom rzadko kiedy pomagają. - warknęłam. - Szkoda tylko, że nie umieją tej wiedzy nikomu przekazać. - rzuciłam, wychodząc.
- Dokąd idziesz?! - krzyknął za mną. - Rosie, zaczekaj. - szepnął, łapiąc mnie za rękę. Do oczu zaczęły napływać mi łzy.
- Martwię się o nią. - zaszlochałam. – Po prostu strasznie się martwię.

- Myślisz, że ja się nie martwię? Że mam to zwyczajnie gdzieś? – zapytał z wyrzutem w głosie. – Naprawdę tak myślisz?

- Nie, Michael… Nie, przepraszam. – mruknęłam, mocno go przytulając. – Nie miałam tego nawet na myśli. Jestem przyzwyczajona, że zawsze byłyśmy same i…

- Rozumiem, ale tamto ‘zawsze’ już się skończyło. – rzucił, nieco zasmucony. – Teraz wszyscy żyjemy inaczej. I każdy z nas musi się do tego na nowo przyzwyczaić. Pytanie tylko, czy każdy chce się przyzwyczaić. – spojrzał mi głęboko w oczy, oczekując reakcji z mojej strony.

- Moje serce jest przyzwyczajone, ale nie zawsze udaje mu się dobrze operować czynami. – odparłam, spuszczając głowę. – Pójdziemy do niej?

- Ty idź, ja wrócę jeszcze na chwilę do tego lekarza. – odrzekł, wyrywając się z moich objęć. – W końcu chcemy, aby wyszła stąd jak najszybciej, prawda? – skinęłam potakująco w odpowiedzi i niepewnie ruszyłam wzdłuż korytarza.

***

            Kiedy wszystko się zmienia, zaczynasz się zastanawiać, czy aby na pewno nie zmienia się za bardzo lub za szybko. Nabierasz wątpliwości co do efektów – czy będą one pozytywne, czy odbiją się negatywnie na kochanych przez ciebie osobach. Nieraz zastanawiasz się nawet, czy jakieś wielkie rewolucje były konieczne, skoro ich skutki niekiedy potrafią dotkliwie ukłuć w samo serce. Niby nie żałujesz, lecz zawsze na drodze pojawia się jakieś „ale” i nie masz pojęcia, czy lepiej będzie je wyminąć, czy wyeliminować.

            Szedłem przez korytarz równym krokiem, pogrążony w myślach. Zbyt wiele trudnych sytuacji miało miejsce w moim życiu, bym teraz się po prostu poddał. Nie po to walczyłem za każdym razem, aby teraz to wszystko porzucić, a jednak mimo to, czułem się przytłoczony kilkoma prostymi i z pozoru nieszkodliwymi słowami padającymi z jej ust. Traciłem wiarę w to, że kiedykolwiek będziemy żyli jak normalna, pełna rodzina, w której nikt nie będzie skupiał się na genach, a jedynie na tym, co tli się w naszych sercach. Być może wyolbrzymiałem, lecz w tym momencie nie potrafiłem myśleć w inny sposób. Przepełniał mnie strach, że ta bariera za każdym razem będzie się odnawiać i już nigdy się jej nie pozbędziemy. Zasmucony, zapukałem do drzwi gabinetu, obok którego właśnie się znalazłem.

- Panie doktorze, można? – zapytałem nieśmiało.

- O, to pan, panie Jackson, zapraszam. – mruknął lekarz, unosząc na mnie wzrok. – Proszę usiąść, zaraz objaśnię panu szczegóły leczenia.

- Chciałbym przeprosić za moją… - zacząłem zakłopotany.

- Nic się nie stało, proszę nie tłumaczyć. – odparł ku mojemu zdziwieniu mężczyzna. – Gdyby każdy rodzic z takim zawzięciem troszczył się o swoje dziecko, świat byłby o wiele piękniejszy. – uśmiechnął się.

- W sumie racja. – rzuciłem zaskoczony.

- A zatem, co ja tu… - szepnął lekarz, przeglądając jakieś papiery. – A tak, leczenie Bianci. Kilka dni będzie musiała poleżeć w szpitalu, niewątpliwie. Mimo podanych leków nastąpiła konieczność intubacji, co przy ostrym zapaleniu podgłośni u dzieciaków nie jest niczym nadzwyczajnym.

- Intubacji? – zapytałem, nie będąc zbytnio obeznanym w terminach medycznych.

- Jakby to wytłumaczyć… Chodzi o umieszczenie w jej drogach oddechowych rurki, która pozwala utrzymać ich drożność. Jeśli stan dziewczynki ustabilizuje się, będziecie mogli ją państwo zabrać do domu za dwa dni. – odparł, splatając ze sobą dłonie. – Proszę tylko powiedzieć, czy jest pan prawnym opiekunem Bianci?

- Nie, jeszcze nie. – odpowiedziałem nieco zakłopotany. – Moja narzeczona jest mamą Bianci.

- Dobrze, w takim razie to ją będę musiał poprosić o podpisanie zgody na hospitalizację, a teraz proszę ze mną, pójdę osłuchać małą. – powiedział serdecznie, łapiąc z biurka kilka zadrukowanych kartek i ruszając w kierunku drzwi.

***

            Spojrzałam na córeczkę, która spała spokojnie przytulona do ukochanego, pluszowego misia. Pozornie cudowny widok, a jednak moje oczy uderzyła cała aparatura i inne szpitalne ozdoby, znajdujące się tuż obok niej. Mimo wstrętu wobec wszystkiego, co kojarzyło mi się ze szpitalami, przysunęłam do łóżka dziewczynki metalowy taboret i usiadłam na nim, wpatrując się w jej zaczerwienioną buźkę. Ujęłam ostrożnie małą rączkę Bee i delikatnie ją ucałowałam.

- Mama? – szepnęła zaspana. – A gdzie my jesteśmy?

- W szpitalu, kochanie. – szepnęłam, głaszcząc dłoń pięciolatki. – Strasznie nas wystraszyłaś, wiesz? Ale już teraz będzie lepiej.

- Ja nie chcę tu być! – powiedziała uniesionym głosem, pokasłując.

- Skarbie, spokojnie… - mruknęłam ze łzami w oczach. – Tutaj na pewno nie jest tak źle, jestem tutaj z tobą i nigdzie się nie wybieram, tak? – odparłam, usiłując ją pocieszyć.

- A gdzie tata? – zapytała zaniepokojona nieobecnością Michaela.

- Za chwilkę tu przyjdzie, kochanie. – skinęła uspokojona główką. – Bee, chciałabyś, żeby Michael był tak już na zawsze twoim tatą? – wypaliłam nagle.

- Ale przecież on już jest moim tatusiem. Czy nie jest? – posmutniała.

- Widzisz słońce, w świecie dorosłych nic nie jest takie łatwe. To znaczy, możesz mówić do niego „tato”, ale to jest taka umowa, którą zawarliśmy tutaj. – wskazałam palcem na jej klatkę piersiową.

- W sercu? – wyszeptała.

- Tak, w sercu. Ale ludzie potrzebują jeszcze takiej umowy na papierze, wiesz? Taka umowa, na mocy której ktoś według prawa – a ty wiesz, czym jest prawo – zostaje tatusiem lub mamusią kruszyny, którą kocha. I to się nazywa adopcja.

- I wtedy byłby moim tatusiem już tak naprawdę? Tak jak ty moją mamusią? – spytała podekscytowana.

- Tak, właśnie tak. – odpowiedziałam z uśmiechem. – To jak?

- Super! – wykrzyknęła ochrypłym głosikiem. Nagle usłyszałam za sobą kroki.

- Cześć gwiazdo! – rzucił wesoło Michael. – Jak się czuje moja ślicznotka?

- Tata! – wydała z siebie radosny okrzyk dziewczynka.

- Jak widać lepiej. – zaśmiał się lekarz, na widok którego niemalże zagotowała się we mnie krew. Ku mojemu zdziwieniu, nie wyglądał nieprzyjaźnie, a wręcz przeciwnie. Mężczyzna miał na głowie kolorową perukę, a jego nos zdobiła czerwona piłeczka – taka, jaką noszą klauni. – Ile panienka ma lat? – zwrócił się do dziewczynki.

- Pięć, ale już za dwa miesiące będę miała sześć! – powiedziała entuzjastycznie.

- O, to już duża z ciebie dziewczynka! – odparł doktor. – A może teraz posłuchać trochę jak bije ci serduszko?

- Tak, ale musi pan się pospieszyć, bo ta słuchawka jest zimna. – odpowiedziała poważnym tonem Bianca, na co wszyscy się zaśmialiśmy.

            Gdy podpisałam stosowne dokumenty i badanie dobiegło końca, a lekarz udał się do innych pacjentów, Bee ponownie zasnęła. Organizm dziecka, choć na co dzień pełen energii, w przypadku choroby potrzebuje długich godzin odpoczynku. Tym razem dziewczynka spała twardo, z delikatnym uśmiechem na ustach. Wyglądała jak aniołek, była taka urocza, niewinna i bezbronna. Oboje przyglądaliśmy się jej w skupieniu.

- Jest bardzo podobna do ciebie. – szepnął mi do ucha Michael. – Ma twoje oczy, usta. Identyczne.

- To dobrze, czy źle? – zaśmiałam się.

- To wyśmienicie. – odpowiedział. Spuściłam nagle głowę. – Co się dzieje?

- Wiesz, myślałam nad tym długo i… Nie uważasz, że byłoby nam łatwiej, gdybyśmy zaadoptowali swoje dzieci? Kocham Paris i Prince’a tak samo jak Biancę i chciałabym, żeby wiedzieli, że jestem dla nich matką. – odparłam. – Może nie powinnam tak do tego podchodzić, ale gdyby coś mi się stało… Chciałabym po prostu, żeby Bianca została ze swoim prawdziwym tatą.

- Słucham? – spytał zaniepokojony.

- Z tym, który obdarzył ją miłością i troską. – uśmiechnęłam się. – Lub też, jeśli wolisz bardziej bezpośrednio – z tobą.

- Dla mnie dziecko to najpiękniejsze, co mógłbym od ciebie dostać. – odparł, składając drobny pocałunek na moich ustach. – Dziękuję. Chociaż wolałbym jednak, żeby nic ci się już nie działo. - dodał, spoglądając na mnie z troską.

- A teraz zmiataj do dzieciaków, ja zostanę z Bee. – rzuciłam. – Mam nadzieję, że szybko stąd wyjdziemy.

- Na pewno dacie sobie radę? – zapytał, całując mnie w czoło.

- Przecież my zawsze dajemy sobie radę.

***

Dobry wieczór!

Z uwagi na to, że ten tydzień był dla mnie ciężki, znów DLG, w dodatku spóźnione.

Mam nadzieję, że mimo wszystko, spodoba się Wam.

Co do ogłoszeń, odezwę się jutro lub pojutrze!

Pozdrawiam serdecznie i zapraszam do komentowania.

Alex :)