Don't Let Go Of My Hand: "Jeszcze jestem"

Moja ostatnia obsesja.

***

                Święta Bożego Narodzenia to wyjątkowy czas. Nie chodzi tutaj o choinkę, śnieg, czy prezenty, ale o ludzi – naszych najbliższych. I nie potrzeba odpowiedniego stażu, by wyczuć, czego brak przy wigilijnym stole. A raczej kogo. Bo oprócz oczywistej dla wszystkich symboliki, święta te są wyjątkowe także w inny sposób – przypominają nam o tych, którzy nie są przy nas na co dzień.

                Choć atmosfera w domu była raczej lekka, a nastrój pogodny, można było zauważyć swoistą pustkę. Nie miało to jednak znaczenia. Żyliśmy nadzieją. Nadzieją na to, że owa pustka już niedługo wypełni się na nowo i wszystko wróci do dawnego porządku. Tak właśnie miało się stać, tak prognozowali lekarze, czekając na to wydarzenie razem z nami.

                Święta minęły szybko, zbliżał się Nowy Rok, a stan Rosie z każdym kolejnym dniem poprawiał się. Byliśmy na dobrej drodze i tego właśnie należało się trzymać. Choć nie było to wcale takie łatwe, gdy jej oczy wciąż pozostawały zamknięte. Mimo znakomitych rokowań, wciąż pojawiała się w mojej głowie obawa „A co, jeśli ona z tego nie wyjdzie?”. Tęskniłem za jej ciepłem, czułością i bliskością, pragnąłem zdobywać to, czego do tej pory jeszcze nie zdołałem zdobyć, ale jak mogłem to zrobić, podczas gdy ona pogrążona była w dziwnego rodzaju śnie?

                Przyglądałem się białej kopercie leżącej na szafce nocnej. Nietkniętej, spoczywającej dokładnie w tym samym miejscu, w którym została przeze mnie położona kilka dni temu. Jej wnętrze oddawało dokładnie to, co wszyscy czuliśmy – ogromną tęsknotę i ból spowodowany jej nieobecnością. Zrezygnowany oparłem głowę o poręcz szpitalnego łóżka, sen przyszedł sam, nieproszony i w najmniej odpowiednim momencie.

***

                Pisk hamulców. Krzyk. Ból. Ciemność. Z każdą chwilą przed moimi oczami pojawiały się dziesiątki obrazów z pamięci. Żyję. Myślę, więc żyję. Do moich nozdrzy dotarł nieprzyjemny zapach środków dezynfekujących, podczas gdy powoli zaczynałam zdawać sobie sprawę z tego, gdzie i dlaczego się znajduję. Równiutki dźwięk aparatury, unieruchomiona noga. Co z tą dziewczyną? Jak długo tu jestem? I jakim sposobem jednak żyję? Odpowiedzi na te pytania w chwili obecnej stanowiły nieodgadnioną zagadkę.

                Rozejrzałam się w około. Ściany nie były białe, lecz miały odcień miodu. Miejsce nie przypominało zwyczajnego szpitala, ale z całą pewnością nie byłam w domu. Tłuste włosy nieprzyjemnie lepiły się do mojej skóry, a obolały brzuch był cały w drobnych siniakach i śladach po zastrzykach. A jednak spędziłam tu trochę czasu. Próbowałam sobie przypomnieć co tak właściwie się stało. Szliśmy… do kościoła. Z Biancą. I Michaelem!

                Spał, głowę miał opartą o poręcz łóżka, kręcone włosy związane w niski kucyk. Spojrzałam na zegarek. Środek nocy. Czuwał tuż obok mnie i zasnął z wycieńczenia. Niezależnie od tego, jak długo tutaj byłam, nie zapomniał, nie zostawił mnie. Kochał, tak, jak obiecywał. Łzy zaczęły cisnąć mi się do oczu. Niemal w tym samym momencie dostrzegłam kopertę leżącą na szafce i chwyciłam ją, rozrywając delikatnie. Wyjęłam ze środka kartkę i zaczęłam czytać, nie do końca będąc w stanie przyswoić jej treść.

Kochanie

Oczy masz zamknięte

Usta twoje milczą

Tak trudno uwierzyć

Że jeszcze jesteś

Mamo

Nie uprasowałaś mi sukienki

Nie ucałowałaś na dobranoc

Tak trudno uwierzyć

Że jeszcze jesteś

Śpiąca królewno

MY PRÓBUJEMY

Nikt przecież nie mówił

Że będzie łatwo

Choć tak trudno uwierzyć

Że jeszcze jesteś

Otwórz już oczy

Otwórz już usta

Pomóż nam

Bo tak trudno uwierzyć

Że jeszcze jesteś

                Skończywszy lekturę, wszystko do mnie wróciło, jak gdyby przywołane magicznym zaklęciem. Pamiętałam drogę do kościoła, pamiętałam trzymającego mnie za rękę Michaela i uśmiechniętą Bee, pamiętałam także to wszystko, co wydarzyło się potem – pospieszne żegnanie się z życiem i próbę ratowania dziewczyny. I przeraźliwy krzyk córeczki, którego nigdy nie będę w stanie zapomnieć.

                Dostałam kolejną szansę. Od losu, czy od Boga – to bez różnicy. Na usta cisnęły mi się setki pytań, w głowie kłębiły myśli, a serce przepełniała miłość, bezgraniczna miłość i wdzięczność wobec Michaela i wobec wszystkich tych, którzy byli mi bliscy.

                Otworzyłam już oczy, a teraz nadszedł czas, by otworzyć usta. Jeszcze jestem. Jeszcze żyję.

- Michael? – szepnęłam, chwytając mężczyznę za dłoń.

- Rosie… - uniósł głowę, a w jego oczach zalśniły łzy. – Wróciłaś… - powiedział niemal bezgłośnie, płacząc i śmiejąc się równocześnie. – Wróciłaś do mnie. Do nas. Nigdy więcej mi tego nie rób. – mówił, całując mnie po rękach. – Nigdy więcej, rozumiesz? Teraz będzie już wszystko dobrze, jesteś i będzie dobrze… - plątał się w słowach.

- Cały czas tu byłeś? – zapytałam. – Ile czasu tu leżałam?

- To nieważne Rosie, to wszystko nie ma znaczenia. – wydukał. – Ważne, że jesteś. Teraz tylko to się liczy. – Tak bardzo tęskniłem, tak bardzo cię kocham…

- Ja ciebie też, Mike… - mruknęłam półgłosem, głaszcząc go po policzku.

- Jesteś bohaterką, wiesz? – szepnął, patrząc mi prosto w oczy. – Uratowałaś tę niewidomą dziewczynę.

Nie odpowiedziałam, a jedynie wlepiłam wzrok w jego szyję. Krzyżyk? Przecież on nie był katolikiem.

- O to ci chodzi? – wskazał na krucyfiks. – Wiele się wydarzyło, kochanie. Wiele się zmieniło. Ale jedno pozostało nietknięte.

- Miłość. Nasza miłość. – dokończyłam.

                Niekiedy w życiu bywa tak, że chociaż jesteśmy bliscy straty, wiara w utrzymanie naszego skarbu pomaga nam jej uniknąć. Miłość nie umiera tam, gdzie ludzie potrzebują jej, jak powietrza, bez którego nie można żyć, a jedynie jest wystawiana na wielokrotne próby – mniej lub bardziej ekstremalne. Jeśli przetrwa one te próby, przetrwa wszystko. A tak przynajmniej mawiali bardziej doświadczeni. Takim właśnie należy ufać, bo przecież nie trzeba wsadzić ręki do ognia, aby wiedzieć, że jest gorący. Ktoś kiedyś zrobił to za nas, aby każdy z osobna nie musiał popełniać tego samego błędu. Dlatego warto więc walczyć o miłość, która wydaje nam się być prawdziwa, bo zaniechanie tejże walki może okazać się powieleniem cudzego potknięcia. Mieliśmy w sobie siłę, która mogła pozwolić na pokonanie wszelkich przeciwności losu. Wystarczyło jedynie dobrze ją wykorzystać...

***

Dobry wieczór!

Krótka? No niestety, ale jestem z niej zadowolona. Ten chaos, ten natłok myśli, pytań retorycznych. Uwielbiam tak pisać.

I chyba pobiłam swój rekord prędkości, bo ten rozdzialik napisałam dla Was w godzinę, nie sprawdzając żadnych błędów, więc wybaczcie, jeśli takowe się pojawiły. (Wiersz oczywiście mój, autorski, napisany na WOSie!)

No to... czekam na opinie!

W tygodniu pojawi się YGAFIM. 

Pozdrawiam serdecznie i życzę udanego wieczoru, dobrej nocy i miłej niedzieli!

Alex :)