You've Got A Friend In Me: Marzenia się spełniają

***

            Rozejrzawszy się po pokoju, mimowolnie się uśmiechnąłem. Wszystkie ściany były pokryte naszymi wspólnymi zdjęciami. Nic nie było w stanie nas złamać, ani zabić. Przyjaźń jest jak diament – prawdziwa i szczera, trwała i niezniszczalna. Każda, którą można skruszyć to jedynie tania fałszywka, podróbka stopiona z kłamstw i oszustw. Przekleństwo współczesnego świata. Gdzie nie spojrzeć fałsz i nienawiść, negatywne uczucia przybierają na sile. Jak trudno dziś o bezinteresowność, o bezgraniczną miłość i oddanie? Jak rzadka jest tolerancja i akceptacja w pokoleniu pseudoludzkości? Czy jest jeszcze dla niego jakakolwiek nadzieja? 

- Kochanie? - usłyszałem głos swojej żony - Przepraszam, że wam przeszkadzam, ale może macie ochotę na szarlotkę? Jeszcze ciepła.

- Nic się nie stało. To moja żona, Diana. - uśmiechnąłem się i gestem ręki zaprosiłem kobietę do pomieszczenia. Blondynka wstała i podały sobie nawzajem ręce.

- Bardzo mi miło, pani Carter. - powiedziała dziewczyna.

- Mi również, panno...

- Madison. - odparła zakłopotana. - Madison Stewart.

- Proszę, mów mi po imieniu. Na „pani” trzeba mieć wygląd i pieniądze! - zaśmiała się moja żona. - To jak z tą szarlotką? Nie krępuj się, bo zapakuję ci ją na wynos.

- Z chęcią się poczęstuję, dziękuję. - odpowiedziała dziewczyna nieco swobodniej. 

- Nie ma za co, mów śmiało, jeśli masz ochotę coś zjeść lub pić. - przyglądałem się mojej żonie z coraz większym rozbawieniem. - Ben, jaki tutaj syf! Mój Boże, czy tobie nigdy nie zacznie przeszkadzać centymetrowa warstwa kurzu? Dziewczyna się przez ciebie pylicy nabawi! Mad, widzisz co ja z nim mam? - pokręciła głową i wyszła z gabinetu.

- Nie przejmuj się. - szepnąłem. - Jeszcze na nic nie zachorowałem, a swego czasu dużo tu przesiadywałem. - dziewczyna roześmiała się.

- Fakt, pylicy jeszcze się nie dorobił, ale nie wiem, czy te zaburzenia psychiczne powoduje kurz, czy genetyka, więc lepiej uważaj. – dodała, wracając po chwili z tacą. Na te słowa zrobiłem naburmuszoną minę i zacząłem udawać obrażonego. - No, poproszę o opinię.

- Przepyszna, poproszę przepis! - krzyknęła studentka.

- Co to, to nie, tajemnica! - zaprotestowała. - A ty co nic nie mówisz? - zwróciła się do mnie, na co ja próbowałem się powstrzymać się od śmiechu.

- Modlę się do Boga Wszechmogącego, aby unieszkodliwił truciznę, której dodałaś do tego ciasta. - starałem się zachować poważny ton, ale nie wychodziło mi to zbyt dobrze.

- Skarbie, na pół litra arszeniku to nawet Bóg nic nie poradzi! – z trudem przełknąłem kawałek deseru i wybuchnąłem donośnym śmiechem, a moje towarzyszki głośno mi zawtórowały. – No dobra, wracam do kuchni. Bawcie się dobrze, a ty – po raz kolejny wskazała na mnie – nie opowiadaj zbyt wielu niestworzonych historii. – to powiedziawszy, odwróciła się na pięcie i wyszła, zamykając za sobą drzwi.

- Koniec z oficjalną atmosferą, co? – zaśmiałem się. – Mów mi Ben, bardziej adekwatne do stanu mojego umysłu, niż „pan”.

- Okay, nie ma sprawy. Nie przejmuj się, ja też nie cierpię sprzątać i jeszcze nie zgniłam w brudzie, więc jest dobrze. – zachichotała. – No ale, wracając do tematu… Wasze spotkanie było zupełnym przypadkiem?

- Nic nie jest przypadkiem. – spoważniałem. – Wszystkim kieruje ktoś ponad nami, choć wydaje nam się, że jeśli coś nie wydarzy się na skutek naszego postępowania, jest zdarzeniem losowym. A przynajmniej ja tak uważam.

- Zatem, co było dalej? – zapytała z zaciekawieniem.

- Ciąg dalszy rozpoczętej historii…

***

            Czy to był sen, czy może jawa? W głowie miałem setki myśli, nie byłem zdolny do odbierania, bądź przyswajania żadnych bodźców. Czułem, jak gdybym wyszedł z własnego ciała i stanął obok. Powoli zaczynały docierać do mnie słowa wypowiedziane przez mężczyznę stojącego w drzwiach. Nagle Anna chwyciła mnie za rękę i poprowadziła mnie, wciąż oszołomionego, w kierunku wyjścia.

- Ben? – potrząsnęła mną. – Wszystko w porządku?

- Tak… - otrząsnąłem się. - Tak, jasne.

- Czyli to ty jesteś Benjamin? Bardzo chciałem cię poznać. – wyciągnął do mnie dłoń, którą niepewnie uścisnąłem. Nie zwróciłem nawet uwagi na jego ubiór, patrzyłem na niego z niedowierzaniem szeroko otwartymi oczyma.   – Wpadłem tu akurat i Annie sporo mi o tobie opowiadała.

- Miło mi, panie Jack… - zacząłem, lecz natychmiast mi przerwał.

- Michael, jestem Michael. – podkreślił. – Może pójdziemy gdzieś porozmawiać? – uśmiechnął się do mnie, a ja skinąłem głową.

- Mamy tu jedno, spokojne miejsce. Chodźcie. – powiedziała Anna, a my ruszyliśmy za nią. Nie docierało do mnie to, co działo się wokół mnie.

- Od jak dawna tańczysz? – zagadnął mężczyzna i w tym momencie uświadomiłem sobie, co tak naprawdę się wydarzyło. Szedł obok mnie gwiazdor, mój idol, moja inspiracja, bożyszcze milionów kobiet, a ja tak po prostu, jak gdyby był kimś zupełnie zwyczajnym dotrzymywałem mu kroku.

- Nie wierzę… - spojrzał na mnie pytająco. – Nie wierzę w to, że idzie obok mnie sam Michael Jackson, a ja jak ten idiota gapię się w podłogę! Mistrz, gwiazda… Ale dlaczego?

- „Dlaczego”? – zapytałam zdezorientowany.

- Dlaczego ktoś taki chce poznać sierotę? – zapytałem.

- Ktoś taki wciąż jest człowiekiem i widzi zło, widzi cierpienie, pragnie pomagać. – spojrzałem na niego, a on uśmiechnął się smutno. – Przykro mi…

- Dziękuję. – rzuciłem oschle, starając się zachować pokerową twarz. Miał wszystko. Miał rodzinę. Pieniądze. Sławę. Czego mogło mu brakować? Czego mógł chcieć od kogoś takiego jak ja?

- Chłopaki, jesteśmy na miejscu. – powiedziała entuzjastycznie. – Ben, to szansa dla ciebie, skarbie. – szepnęła mi do ucha. – Przyjdę po was za godzinę!

- Dobrze. Dziękujemy Anno. – odparł Michael, całując ją w policzek. – Więc? – powiedział, odwracając się do mnie – Od jak dawna tańczysz?

- Od dziecka. Mama zaraziła mnie tańcem. – wydukałem. – Michael? Wiesz, myślałem, że marzenia się nie spełniają. Byłem pewny, że całe życie spędzę przed telewizorem oglądając twoje występy i ucząc się tańczyć. A tymczasem ty stoisz naprzeciw mnie i ze mną rozmawiasz.

- Marzenia się spełniają. Trzeba tylko mocno w nie wierzyć. Swoją drogą, fajnie jest spełnić czyjeś marzenie. – uśmiechnął się, na co odpowiedziałem mu tym samym.

- Fajnie jest spotkać swojego idola. Kogoś, kogo podziwiasz od dziecka. – mruknąłem. – Kiedy jesteś nikim i nie masz nikogo, zapala ci się płomyk nadziei… - dodałem niemal bezgłośnie.

- Pokażesz mi, jak tańczysz? – spojrzałem na niego pytająco.

- Ja mam pokazać mistrzowi, jak tańczę? – pokiwał twierdząco głową, a ja patrzyłem na niego z niedowierzaniem.

- Anna mówiła mi, że świetnie tańczysz. Sam widziałem zaledwie fragment twojego popisu… Więc? – skinąłem tylko głową i odłączyłem słuchawki od kaseciaka, a z głośniczka popłynęła melodia z najnowszego albumu Michaela.

            Zrobiłem to samo, co zawsze. Myśli w mojej głowie ucichły, ciało popłynęło w rytm muzyki. Nie skupiałem się na ruchach, na technice. To przychodziło samo. Dawałem się porwać kolejnym taktom. Zapomniałem o tym, kto stał obok mnie i po prostu tańczyłem… I nawet nie zauważyłem, kiedy się do mnie dołączył.

- Niezła robota! – krzyknął, przybijając mi piątkę. – Usiądziemy?

- Pewnie. – na moich ustach zagościł uśmiech. – Nie spodziewałem się, że kiedykolwiek zatańczę obok ciebie.

- A cóż to ma niby być za zaszczyt? - spytał, nie oczekując odpowiedzi. - Właściwie, zjawiłem się tutaj bez powodu. – zaczął, nawiązując do naszej wcześniejszej rozmowy. - Po prostu lubię odwiedzać domy dziecka. Uwielbiam bawić się z tymi dzieciakami i zafundować im choć odrobinę rozrywki. Lecz tym razem było nieco inaczej. Usłyszałem o tobie, poznałem twoją historię... I chcę ci pomóc, Ben. – wytłumaczył.

- Pomóc? – zapytałem tak, jak gdybym nigdy w życiu nie słyszał tego słowa.

- Świetnie się ruszasz, a ja szukam tancerzy. I nie chcę pozwolić na to, żebyś się tutaj marnował, dlatego, jeśli się zgodzisz, mogę cię stąd wyrwać. – powiedział na jednym oddechu, a ja powoli analizowałem znaczenie jego słów. Tak bardzo nienawidziłem tego miejsca, chciałem się z niego wydostać. Śniłem o karierze… A teraz naprawdę moje marzenia mogą się spełnić.

- Wyrwać? – prychnąłem. – Ale jak, chcesz mnie adoptować? – wybuchnęliśmy oboje śmiechem.

- Nie, adopcja nie wchodzi w grę, chyba, że bardzo chcesz. – zażartował. – A tak poważnie, o to nie musisz się martwić. Pieniądze zrobią swoje. Zabiorę cię stąd, jeśli tylko chcesz. – spojrzał na mnie troskliwie.

- Mówisz poważnie? – czułem, jak do oczu napływają mi łzy. – Jak ja ci się odwdzięczę?

- Nie potrzebuję zapłaty. Sama świadomość tego, że możesz komuś pomóc jest warta o wiele więcej niż miliony dolarów. – uśmiechnął się do mnie serdecznie. – To jak?

- Michael, mam do ciebie jeszcze jedno pytanie… - zacząłem.

- Słucham.

- Czy jest coś, czego brakuje ci w życiu? – zapytałem, na co skinął głową. – Co to takiego?

- Przyjaźń…

***

            Na samo wspomnienie tych słów poczułem ukłucie w sercu. Już wtedy wiedziałem, jak będę mógł mu się odwdzięczyć za wszystko, co dla mnie zrobił. Za to, że nauczył mnie tego jak żyć i jak kochać. Kochać, nie w znaczeniu miłości romantycznej, lecz braterskiej, przyjacielskiej. Po prostu byłem obok, bez względu na wszystko, a on nigdy, przenigdy mnie nie odtrącił.

- To smutne, że ludzie wciąż potrafią jedynie go oczerniać. – powiedziała Mad, zajadając się szarlotką.

- To prawda. Miał wielkie serce. Ale prawdopodobnie dzięki twojej książce, co niektórzy przestaną wierzyć w te wszystkie bzdury, prawda? – powiedziałem z uśmiechem.

- Mam taką nadzieję. Mam szczerą nadzieję, że właśnie tak będzie…

***

Witajcie!

Wiem, niezłe „po weekendzie”. Spokojnie, to tylko cztery dni!

Jak zwykle szkoła, przygotowania do konkursów i tak dalej, ale zmobilizowałam się wreszcie i udało mi się napisać dla Was rozdział, z którego jestem… raczej zadowolona. A szczególnie z zaprezentowania Wam Diany, która, wbrew pozorom, ma bardzo ciekawy charakterek, a także znaczącą rolę pełni we wspomnieniach naszego Benjamina. Więcej nie gadam. <3

Motyw przyjaźni jest w tym opowiadaniu bardzo ważny, ponieważ ściśle odnosi się do mnie i mojej siostry, najważniejszej dla mnie osoby. Oczywiście, nie zabraknie tu także wątków pobocznych, więc nie martwcie się! Jeszcze będzie ciekawie.

Właściwie nie jest to typowe fan-fiction, prawda? Nie chcę się skupiać ściśle wokół osoby Michaela jako gwiazdy, raczej przedstawić ważne dla mnie wartości. Jak Wam się to podoba?

„Don’t let go…” powinno pojawić się w weekend, więc wyczekujcie go, napastujcie pytaniami, czy już coś napisałam i tak dalej… Bo nieraz zwyczajnie marnuję czas. Zmęczenie? Chyba. Ale jak już zacznę pisać, nie mogę skończyć, a nikt się za mnie nie nauczy… Niestety.

Okay, na Waszych blogach pojawi się jeszcze dziś przed snem! Czytam wszystko na bieżąco, ale z tymi komentarzami różnie bywa. Przepraszam Was za to, zwyczajnie w wolnej chwili telefon odmawia mi posłuszeństwa.

Zapraszam do komentowania!

Pozdrawiam Was serdecznie i życzę rychłego ocieplenia (mróz, nienawidzę mrozu!)!

Wasza Alex :)

P.S. A czy Wy macie takiego swojego Michaela jak Ben?